Teslimiyet

Gidişler ne öğretir insana

Ana sahip çıkmayı mı?

Dostlarının kıymetini mi ?

Aile içi iletişimin önemini mi ?

Aldığı nefesin sayılı olduğunu mu ?

Seçtiğin hayatın kalitesini mi  sorgulatır ?

Her gidişin sonunda hep bir anlam arama vardır.

Nereye gidiliyor ?

Hak ben de ise

İnsan Hakka kavuşuyor ise,

Ben bende mi var oluyorum ?

Kayıplar sadece toprak ile bütünleşmek midir ?

Her gün tükettiğimiz ilişkiler, sarf ettiğimiz sözler de bir kayıp değil midir ?

Giden ve ebedi olan ruh üzüntümüzü, zihnimizdeki sesleri bir yerlerden duyar mı ?

Bize bir el vermek ister de engel olunur mu ?

Çocukluğumdan beri anlam aradım

Aklımda sorular hiç bitmedi

Olanda bitende olma olasılığı olanda uğraşıp uğraşıp olamayanda

Yaptığım, okuduğum, aldığım tüm öğretilerde

Aramaya da devam edeceğim gibi

Zihin bırakmıyor

Astroloji son 10 yıldır en büyük yol arkadaşım oldu

Yaşamlardaki farklılığı anlama için bir puzzle oluşturma hevesi

Zaman akıyor, hikayeler biriktiriyor, insan bunu sembollere bağladığında anlam arama keyifli oluyor

En çok etrafımda tekrar eden sesler, semboller, merakım

Tam da aklımda bir olayı yaşarken karşıma çıkan kelimeler, hikayeler

Aklımı bu tip konularda oyaladığımda, ortaya çıkan çok leziz bir anlama arama keşfi içine giriyorum

Cuma akşamı 18 yıllık arkadaşlarımıza davetliydik

Evlenmemize vesile olan Özlem ve İzlen

Can o zaman hala aramızdaydı.

Ben onun eşlerini hiç tanımadım.

Sohbet, eskiler, yedik, şarkı söyledik

Ortak noktamız anılarımız, biriktirdiklerimiz ve evlatlarımız

Onlarda keyfi aldılar .

Oğlum dönerken çok güzel bir akşamdı anne dedi. Sevindim.

Kalbime kuş kaçtı heyecanlandım.

Ertesi sabah Sibel ve Mert’lere davetliydik.

Eşimin üniversiteden sınıf arkadaşları

Yol dolu insanlar tatile çıkıyor biz Adapazarı’na

Dünyanın en huzurlu mekanı belki de

Şubat 2019 da yazarlar evi ile orada yazmıştık, müthişti. masal gibi

Yücesanlar gönülleri güzel insanlar

Dingin bir mekanda ceviz ağaçları şarkı söylüyordu bahçelerde

36 yıllık dostlukları kaldığı yerden devam ediyordu

Oğlum dönerken “çok güzel bir seyahatti anne, teşekkür ederim” dedi

Can o gün Hakkın rahmetine kavuştu.

İçim karıştı.

O yaşamdan keyif almayı bildi.

Ama büyüdükçe değişen seçimlerimizde ortaklıklarımız azaldığı için son dönem yolculuğunda ben yoktum.

Pazar günü yola çıktık eve doğru.

Aracın sağ koltuğundayım.

İçim karışık .

Bir Anlamsızlık var havada .

Bir bilgi arar gibi kendimin bilmediğim sorulara dalmışım

Köyden çıkıyoruz.

Sağda tabele “ÇINARDİBİ” yazıyor.

Can bugün toprağa veriliyor.

Cenazeye yetişebilir miyim ?

Zihnim, kalbim karışık

Aracın sağ koltuğundayım

Sorguluyorum.

Can’ı,  gençliğini, neşeni, okulunu, mesleğini, dostluklarını,  bizi

Bir annenin dramını

Kendi evlatlarımı

Can’ı öğrencilerini, mesleğinde insanlığa verdiği şifayı

Sanki Proflar, Doktorlar bizi bırakmazmış gibi

Kalbim hop kabarıyor hop duruyor

Yeşilin içinden geçip  TEM e bağlanıyoruz.

Boşlukta ki düşüncelerim

Önümüzdeki  tırın arkasında ki yazıya takılıyor.

“Allah bize yeter” duruyorum öylece…

Yorum yazın

E-Posta

seda.dagdelen@optimist.com.tr

Telefon

0 (216) 417 87 42